مرتضی نظری : چیزی خطرناک تر از اطلاعات غلط و در ناآگاهی نگه داشتن دانش آموزان نسبت به حقوق بدن و اطلاعات جنسی و مراقبتی نمی شناسم.

سرویس یادداشت

 خبر تلخ است و بسیار تاسف آور.

این را بدون تعارف می گویم چون خودم پدر هستم و مانند شما خواننده محترم این سطور، احساس ناامنی اولیای آن چند دانش آموز را به خوبی می توانم بفهمم، اما سه نکته بسیار ضروری و مهمی که در ۲۴ ساعت گذشته باعث سوءتفاهم های بسیار شده و می تواند همان کاری را با افکار عمومی کند که غذای مسموم با معده آدم می کند، به این شرح است:

یکم: تفاوت واژه ها

روی مصرف واژه ها خیلی دقت و وسواس به خرج بدهیم. «آزار»، «تعرض» یا «تجاوز» تفاوت ماهوی و معنایی خیلی فاحشی با یکدیگر دارند.

دوم: یک ابهامِ تاریخی

از سال سوم دبیرستان که با روزنامه جمهوری اسلامی و سلام همکاری مطبوعاتی ام را آغاز کردم تا اکنون، همیشه در موضوعاتی شبیه به این رویداد اخیر که ذهن جامعه را شدید به خود مشغول می ساخته یک مساله حل نشده برای من وجود داشته و دارد. آن ابهام این است که چرا ما در چنین مواقعی گرایش به داغ کردن سوژه داریم و چرا در چنین شرایطی یک ماراتُن نفس گیر چه در میان تولید و توزیع کنندگان خبر (رسانه ها) و چه در بین مصرف کنندگان خبر برای هرچه جنایی تر کردن و شدیدتر نشان دادن رویداد، بزرگتر از مقیاس و اندازه واقعی موضوع در می گیرد؟ من هیچ وقت مسابقه شدیدی که برای هرچه حرارتی تر کردن یک اتفاق در میان ما در می گیرد را نمی فهمم.

شاید پاسخ را باید نزد جامعه شناسان و مردم شناسان جست.

سوم: فرزندانمان در خطرند، تابو را بشکنیم!

و نکته سوم و بسیار کلیدی و مهم تر اینکه؛

باور کنیم

باور کنیم

باور کنیم

ارائه آگاهی های ضروری بهداشتی و مراقبتی در زمینه بلوغ و مسایل جنسی به دانش آموزان با رعایت تمام ظرافت ها و اقتضایات سنی البته توسط مربیان آگاه و مطمئنی و صلاحیت دار، یک ضرورت انکار ناپذیر است.

فرزندان ما در خطرند، و من چیزی خطرناک تر از اطلاعاتِ غلط و در ناآگاهی نگه داشتن دانش آموزان نسبت به حقوق بدن و اطلاعات جنسی و مراقبتی نمی شناسم.

در بی خبری نگه داشتن بچه ها راه چاره نیست.

فرزندانمان را با کمک آموزش های صحیح و متناسب، توانمند بسازیم.

 

منبع:کانال تربیت و توسعه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *