هاجر تربیت؛ اصالت علم وعمل(نویسنده:زهرا علی اکبری)

سرویس یادداشت

 

دبیر درس ریاضی سال اول راهنمایی – که یکی از مهم‌ترین افراد در زندگی حرفه‌ای و تحصیلی من بوده و هست- معمولا عادت داشت برای رفع خستگی و تنوع در کلاس درس از مشاهیر و زندگی‌شان برای ما تعریف کند و با الگو‌سازی، از ما می‌خواست که در اوقات فراغت بیشتر در خصوص اقدامات‌شان مطالعه داشته باشیم. روزی از همان روزها از زنی مثال‌زدنی به نام هاجر تربیت برای‌مان صحبت کرد. یکی از آن افراد دوست‌داشتنی که تا چند وقت نام و آوازه‌اش در بین همکلاسی‌هایم موج می‌زد، خانم هاجر تربیت بود. طبق معرفی دبیر ریاضی، وی جزو بانوانی بود که نماینده تهران در دوره‌های بیست‌ویکم و بیست‌ودوم مجلس شورای ملی شد و از زنان فعال و متجدد زمان خود بود. نقص بهداشت، تحصیل جوانان در خارج، بازنگشتن جوانان ایرانی از خارج، کنگره زنان ایران، شرکت زنان در کلاس‌های مبارزه با بی‌سوادی، هفته کتاب، اعلامیه حقوق‌بشر و خانواده ایرانی، روز مادر و… از جمله مواردی هست که تربیت در ارتباط با آنها اقدامات ماندگاری را انجام داد. هاجر تحصیلات دروس دوره متوسطه را در استانبول فرا گرفت. پس از بازگشت به ایران، هاجر به ‌مدت ١٠ سال از عمر خود را که در تبریز بود صرف خدمت به فرهنگ و اصلاح مدارس و تشویق دختران کرد و یکی از دغدغه‌های اصلی او آموزش و تربیت دختران ایران بود. وی به عنوان کسی که سال‌ها وقت خود را برای آموزش دادن دختران صرف کرده بود، معتقد بود: «آموزش‌وپرورش افراد را اول در دامان مادر و بعد در مدارس و بالاخره در جامعه تقویت کرد.» محمدعلی تربیت (همسر وی) زمانی‌که به ریاست فرهنگ آذربایجان منصوب شد، دبستان «دوشیزگان» را برای دختران تاسیس کرد و مدیریت آن را بر عهده هاجر گذاشت. هنگامی که محمدعلی تربیت به‌علت انتخاب به‌سمت نمایندگی مجلس شورای ملی، تبریز را ترک کرد و به‌اتفاق همسرش به تهران آمد، هاجر به دلیل سوابقش در مدارس تبریز، در تهران به ریاست «دارالمعلمات تهران» که همان دانشسرای مقدماتی دختران بود، انتخاب شد. درسال ١٣١٨شمسی زمانی‌که رضاشاه دستور داد مدارسی را که به وسیله خارجیان اداره می‌شود، بسته یا ریاست آنها به ایرانیان واگذار شود، هاجر تربیت به ریاست دبیرستان «نوربخش» (مدرسه امریکایی سابق) منصوب شد. در سال ١٣٢٨شمسی از طرف وزارت کشور به‌سمت ریاست اداره امور اجتماعی وزارت کشور و چهار دایره فرهنگی، بهداشتی، تربیتی و خیریه (اجتماعی) منصوب شد. او همچنین کودکستانی را تحت‌نظر خود، در وزارت کشور دایر کرد. وی علاوه ‌بر این فعالیت‌ها به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد. عملکرد این بانوی آذربایجانی در حوزه زنان، طرح و تصویب لایحه حمایت از خانواده، توسعه مراکز سوادآموزی و حرفه‌آموزی، همکاری با وزارت بهداری در امر بهداشت و تنظیم خانواده بود. شعارهای او مبنی بر سهیم شدن زنان روستایی در درآمد مزارعی که روی آن کار می‌کردند و نیز سهیم شدن زنان در دارایی خانواده بود (برای مطالعه بیشتر به یادداشت‌های الهه باقری، پژوهشگر تاریخی رجوع شود.)

شایسته است، نظام تعلیم و تربیت بدون سوگیری دربرابر مفاخر آموزشی ایران‌زمین (بی‌پروا از اینکه آنان در کدام سوی انقلاب فعالیت می‌کردند؛ قبل انقلاب یا پس از انقلاب) به معرفی آنان بپردازد تا آینده‌سازان این مملکت- به ویژه دختران و زنان که متاسفانه امروزه تا حدودی در فعالیت‌های اجتماعی کم منتصب می‌شوند- بدانند که می‌توانند عالی بدرخشند و نقش زنند، چرا که این کشور در خزانه تاریخی خود نشان‌های زیادی از اصالت علم و عمل داشته و در رگ و ریشه خود تجارب فراوانی از این قبیل دارد؛ تجاربی که باید سال‌ها از آن بهره گرفت. یادش گرامی و راهش پررهرو…

منبع: روزنامه اعتماد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *